Słowo „trauma” bywa dziś nadużywane. Specjaliści mówią o niej wtedy, gdy zdarzenie zagrażało bezpieczeństwu fizycznemu i wywołało silny strach, przerażenie albo bezradność. Mogą to być klęski żywiołowe, wypadki, pożary, wojna, porwanie, gwałt, napaść, przemoc w rodzinie, śmierć bliskiej osoby. Powrót do siebie bywa długi i trudny.
Jak przebiega dochodzenie do siebie
- Odrętwienie. Szok i dezorientacja tuż po zdarzeniu. Trudno pojąć, co się stało.
- Działanie automatyczne. Niewielka świadomość własnych przeżyć, później słaba pamięć tego, co się działo.
- Mobilizacja. Wspólny wysiłek i duma z tego, co się udało, ale też rosnące zmęczenie.
- Rozczarowanie i poczucie opuszczenia. Siły się wyczerpują, a zainteresowanie otoczenia słabnie.
- Odbudowa. Najdłuższy etap: szukanie odpowiedzi, dlaczego to się stało, i sensu w stracie.
Jak pracujemy z traumą
- Praca z myślami i wspomnieniami. Przepracowujemy uczucia, wyobrażenia i myśli związane ze zdarzeniem i urealniamy schematy, które się po nim utrwaliły.
- Praca z metaforą. O traumie można mówić nie wprost, przez porównania i symbole. To zmniejsza lęk, zwłaszcza u dzieci.
- EMDR. Metoda przetwarzania wspomnień, opisana na stronie Terapia traumy i EMDR.

